Schrijfsels 2: Over louche pannenverkopers

Dit tweede ‘schrijfsel’ gaat over de Politie die waarschuwt voor louche pannenverkopers in de regio.

Het moet een jaar of 15 geleden zijn, mijn vader was een pintje gaan drinken in de plaatselijke parochiezaal. Daar kwam een man met een geweldig handeltje: een heel degelijke pannenset van een gerenommeerd Italiaanse merk. En kwaliteit is duur! Maar de verkoper had nog maar even tijd, dus nu mochten ze een stuk goedkoper weg.

Ik was er niet bij, maar hoor het afpingelen van mijn papa zaliger nu nog bijna tot hier, want dat was een spelletje dat hij graag speelde (ik ga nu niets zeggen over zijn Nederlandse roots, dat zou flauw zijn). Uiteindelijk bracht hij 3 pannensets mee voor een prijs waarvan je op z’n minst kan zeggen dat die discutabel was. Volgens mij kon je voor die prijs amper een kilo appelen kopen, laat staan heel wat kilo’s pannen.
En tóch ben ik ervan overtuigd dat deze ‘handelaar’ meer verdiend had dan de uitbater van de parochiezaal, die pinten moest tappen om zijn centen zuur, maar eerlijk, te verdienen.

Dat is weer wat anders dan een vriend van mij die het ooit heeft gepresteerd óp te bieden tegen mannen die sleutelhangers van de Eifeltoren stonden te verkopen in Parijs. Die mannen waren zo de kluts kwijt, dat ze geen Eifeltoren meer durfden te verkopen. Werkt beter dan patrouillerende (en hen wegjagende) politie, dat blijkt. Zou dat de nieuwe rol van de Franse politie kunnen zijn?

Enfin, ze bestaan blijkbaar nog steeds, de pannenverkopers (net als hun neven en nichten die juwelen, échte lederen jassen van plastic koeien of gereedschapskoffers verkopen). Het blijkt dus een lucratieve bezigheid te zijn. Ze verhuizen waarschijnlijk elke week, hebben elke dag nog één set pannen in hun Mercedeskoffer voordat ze weg zijn. En ze komen terug, daar helpt een griepspuit niet tegen!

Wat zou zo’n man op zijn cv hebben staan? Hoe kan je dat beroep noemen? Pannenverkoper, oplichter of gewoon: handelaar? Wat vertellen zijn kinderen in de klas (ervan uitgaande dat hij kinderen heeft en dat die naar school gaan) als de juf vraagt wat papa voor beroep doet?
Ik zie het al voor me: “Jantje, wat doet jouw papa als beroep?”
“Mijn papa werkt met vrachtwagens, hij laat daar pannen uit vallen die hij dan veel te duur probeert te verkopen. En dat lukt ook nog, want mijn papa wordt er rijk van!”
…blozende juf…

Beste kopers van pannensets en gereedschapskoffers: het siert jullie dat jullie een lokale handelaar iets willen gunnen, want jullie kopen liever van de man met de Mercedes dan via internet. En uiteraard gooi ik open deuren in, maar toch kan ik niet anders dan het je nog even te laten weten: als iets te mooi lijkt om waar te zijn, ís het meestal ook te mooi om waar te zijn. De naakte (of ongeschminkte) waarheid valt heel vaak tegen.

Als je toe bent aan een nieuwe pannenset, wens ik je veel koop- , kook- en bakplezier toe. TIP: er zijn nog hele goede winkels, zonder Mercedes, in de buurt.

Tot volgende week, bij het volgende schrijfsel!

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

OOK INTERESSANT

(HETZELFDE ... MAAR TOCH ANDERS)

Eén reactie op “Schrijfsels 2: Over louche pannenverkopers”

  1. Erg leuk om te lezen . Laat maar komen die schrijfsels !! Ik geniet er van . M.v.g. Lieve

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *