Schrijfsel 17: Geen schrijfsel maar een opstel

Mag ik mijn schrijfsel vervangen door een opstel? Ja toch?

Schrijfsels zijn normaal gezien columns over het nieuws dat op Grenslandactueel verschenen is. Met deze uitzondering bevestig ik die regel. Vandaag schrijf ik over een ‘nieuw’ nieuwtje. Ik pen met veel plezier over Michiel, het levend standbeeld voor één dag.

Hij sprak me een poos geleden aan, bij de opening van de nieuwe brug in Neeroeteren. “Patrick, kan ik eens levend standbeeld zijn?”, vroeg hij mij zoals alleen Michiel dat kan. In zijn ogen zag ik het vonkje dat erop wees dat er nog een vervolgvraag zou komen. Ik gaf hem de kans niet die vraag te stellen, vertelde meteen dat ik ging regelen dat hij standbeeld mocht spelen.
Wat kwam, was een tijd knutselen en regelen. De mama van Michiel moest in de eerste plaats achter deze ‘actie’ staan. Gelukkig deed ze dat en kwam ze al snel (met zoonlief) naar mij thuis om samen te bespreken wat het zou worden. Zenuwen, dat werden het. Michiel was heel zenuwachtig bij het bezoek. Hij stelde veel vragen, die maar al te graag beantwoord werden. Nog voordat het antwoord gegeven werd, kwam de volgende vraag. Eén brok nieuwsgierig enthousiasme.

“Ik dacht aan 18 juli”, vertelde ik de mama van Michiel ,”op de markt van Maaseik.”

“Zo snel al?”, de reactie van de mama deed me beseffen dat er tijdsdruk zou zijn, maar ik bevestigde mijn voorstel. Michiel in mijn ooghoeken te zien glunderen gaf me al zin om eraan te beginnen. Het nieuwe levend standbeeld had één wens: een microfoon.

Toen volgde een technische periode: kleding bewerken voor Michiel en voor mij (we moesten immers bij elkaar passen), een gitaar maken en bewerken (die hoorde bij de microfoon, vond ik). Het contact met de stad Maaseik om het optreden te regelen liep gesmeerd. Meteen werd er enthousiast gereageerd, een kleedruimte boden ze ons heel graag aan. Dat deed me weer beseffen dat Maaseik in het mooie Limburg ligt, daar waar de mensen vriendelijk en behulpzaam zijn.

18 juli, 9.00 uur. Mijn sokkel stond klaar, mijn vrouw wachtte Michiel op in het oude gemeentehuis. Daar kwam hij, enthousiast en zenuwachtig, klaar om erin te vliegen. Vragen vlogen mijn vrouw om de oren, over de schmink, het schminkkoffer, standbeelden…

Na de eerste enthousiaste momenten, was het tijd om de kleren te passen. Die zaten toch wat minder als gegoten dan verwacht. Maar het zou lukken. Bij het schminken (ik was ondertussen ook al omgekleed) zag ik dat Michiel rustiger werd. Wat deed hij dat goed!

Toen was het zover, 10.00 u, klaar om naar de sokkel te wandelen. Michiel kon niet wachten. Het op de sokkel staan was niet zo eenvoudig. We zijn dus, na een korte ‘testperiode’, gaan zitten.
Wat een talent is ‘onze’ Michiel! Akkoord, het stilzitten was voor hem niet zo eenvoudig, maar een entertainer? Absoluut! Ik zag het aan zijn doen, vooral aan zijn genieten. Er werd gerockt, gezongen, gezwaaid… Michiel gaf zich helemaal en ik? Ik zat daar, als een echte stoere rocker met kippenvel op de armen en een traan in de ogen. Voor mij was dit het optreden dat ik nooit meer zal vergeten.

“Waar treden we zaterdag op?”, vroeg Michiel onder de pauze. Ik heb hem, met pijn in het hart, moeten zeggen dat standbeeld spelen mijn beroep is, dat hij niet altijd mee kan gaan. Teleurstelling in de ogen…

Na het optreden veranderde de stille (standbeeld)Michiel in een stuiterende Michiel, stijf van de adrenaline. De knuffel die ik van hem kreeg als bedankje maakte de dag helemaal goed.
Begrijp je waarom ik, na het meemaken van zo’n dag, geen inspiratie meer had voor een schrijfsel? Ik stuiter nog na.

Tot volgende week, tot een volgend schrijfsel (dan wel écht).


 
 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

OOK INTERESSANT

(HETZELFDE ... MAAR TOCH ANDERS)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *