Schrijfsel 34: Maaseik is een duiventil


Ik kwam ze ook tegen, de verontruste berichten op Facebook over duiven. Er wordt teveel geklaagd en gezaagd op Facebook om overal aandacht aan te besteden, maar dit bericht heb ik wel gevolgd. Het maakte me eindeloos nieuwsgierig: wie houdt er nu duiven bij de Albert Hein?

Na een tijdje werd het duidelijk: het gaat om een proefproject. Men vangt de duiven (want er is overlast), geeft hen eten en drinken en brengt hen dan naar het natuurhulpcentrum.

Opgelost!

…of toch niet?
Ik ga mij even verplaatsen in het kopje van een duif (au, hier is het krap!). Als ik er weer uit ben, zal ik het je laten weten.

Op een koude herfstdag vlieg ik wat rond in het mooie Maaseik. Ik heb zojuist stukjes pannenkoek kunnen eten van de Pannenkoekenbakkerij en een kakje laten vallen op Jan of Hubert (ik ken hen niet persoonlijk, daarom wissel ik af).

Volgens mij worden standbeelden veel mooier als er vogelpoep op hangt. De mooie vorm en prachtige, nét niet witte, kleur van mijn stront zorgen voor een meerwaarde. Daarnaast maak ik mezelf altijd wijs dat de vogelpoep een beetje inbijt, waardoor het beeld mooier patineert. Als je Jan en Hubert ziet, zie je aan de groene kleur dat het bekakte mannen zijn (geweest). Hovaardig, zoals het een Maaseikenaar betaamt. Levende standbeelden zijn heel wat moeilijker te beschijten, maar ik blijf proberen.

Bij café Majestic vind ik heel wat gezouten nootjes, die uiteraard ook snel worden verorberd. Die niet-meer-zo-nuchtere bezoeker die mij probeert te vangen (hij roept iets van ‘soep’) ben ik gelukkig te snel af. Ik krijg dorst door die nootjes…

Het is te koud om op het terras te zitten, dus zal ik daar geen drinken vinden. Alleen rokende mensen zitten met dit weer nog op het terras te drinken of (blijkbaar ook) pannenkoeken te eten.

Ik kan eens gaan kijken bij de fontein bij de Albert Hein (klinkt leuk, vind je niet? De Albert Hein fontein), daar is vast wat vocht te vinden.

Mijn duivenoog valt op een bakje met water dat hoog en droog gestald staat. Heerlijk vers water! Ik stap het kooitje in, begin te drinken, maar kom er al snel achter dat ik vast zit. Mijn duivenvleugels kunnen me niet uit de bak redden, ik ben gevangen!

Gelukkig heb ik voldoende eten en drinken. Wat er ook gebeurt: als ik hier levend uitkom, kom ik snel terug naar Maaseik!

Even terug mijzelf. Een duif heeft het heel goed in Maaseik. Als duiven op Facebook zouden kunnen, zou de Facebookpagina I Love Maaseik er heel rooskleurig uitzien, geen geklaag maar positivisme ten top (wat een verandering!).

De gevangen duif gaat dus, nadat hij zich volgevreten heeft, naar het natuurhulpcentrum. Een nobel iets! Maar dan? Wat gebeurt en met de duif als hij vrijgelaten wordt? Zal Opglabbeek met een overbevolking aan duiven komen te zitten? Wat denk je zelf?

Ik wéét wat er gaat gebeuren! De duif komt terug om van de lekkere pannenkoeken te smullen, polonaise te dansen in de Majestic, zich te laten masseren in een Thais massagesalon en de gebroeders Van Eyck verder te patineren. Want duiven weten het: Maaseik is onvoorstelbaar gezellig.
Ik wens je een week toe vol gezelligheid en tot volgende week!

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

OOK INTERESSANT

(HETZELFDE ... MAAR TOCH ANDERS)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *