Schrijfsel 43: Scrabbelen


Ik ga scrabbelen, ik weet het zeker! En winnen zal ik ook. Deze week las ik namelijk het woord prokkelnetwerkbijeenkomst. Had jij daar al van gehoord? Nee toch?

Het blijkt een netwerkbijeenkomst te zijn die gaat over het prokkelen (aaaah, was het zo simpel!). De tweede vraag die nu op jouw lippen brandt (ik zie de blaren al verschijnen) is: over wát gaat die bijeenkomst? Prokkelen? Wat zijn dat voor beesten? Zijn ze ook lekker op de barbecue?
Het woord klinkt, als je de betekenis weet, plots heel mooi en aannemelijk. Een prokkel is een prikkelende ontmoeting tussen iemand met een verstandelijke beperking en iemand zonder. Heel mooi dus. En het geeft beide partijen zoveel kracht en voldoening.

Ik denk met heimwee terug aan de samenwerking met Michiel als levend standbeeld, ben ook elke keer blij als ik hem weer tegenkom (gisteren nog, in de Kloosterbempden) en hem collega mag noemen. Hij vertelt dan dat hij nog altijd uit de mok drinkt die ik hem cadeau deed en hij laat zien dat hij nog steeds goed kan stilstaan.
Als tiener ging ik graag naar St. Oda omdat ik gehandicapten ‘schattig’ of ‘zielig’ vond. Gelukkig is dat veranderd, ik zie meer de persoon achter de beperking.

Maar er zijn natuurlijk grenzen… Op YouTube vind je er genoeg: mensen die zo’n grote beperking hebben dat ze daar trots op zijn. Denk aan rapper Sjors. Ken je hem niet? Zoek hem alsjeblieft niet op! Niet doen, écht niet!
Rapper Sjors is een zelfverklaarde rapper die bij tieners ook nog succes heeft. Pas op: hij rapt beter dan ik, maar dat wil niet veel zeggen. Ik heb deze morgen een battle gehouden tegen mijn dwerghamster, ben maar nipt verloren.

Als je niet kan zingen, word dan geen zanger. Als je niet kan voetballen, word dan acteur van FC De Kampioenen. Kan je niet praten, word schrijver. En euh… geef dan ook geen lezingen. Stijn Moekaars heeft dat goed begrepen: zijn lezing van morgenavond is afgelast omdat hij van de dokter moet zwijgen.
Ik vind nergens terug of Stijn getrouwd is met een dokter, anders zou het wel een slimme zet zijn van zijn vrouw.

Het lijkt me overigens wel een hele uitdaging, een “zwijgende lezing” geven. Op de foto van Stijn Moekaars staan een paar gitaren, die zouden zijn stem kunnen vervangen. Op wat A-drietjes kan de tekst van een gedicht gedrukt staan, die Stijn (als een meester van de jaren ’80) met een aanwijsstok aanwijst. Het publiek leest de gedichten. Meester Moekaars zou dan wel een strenge meester zijn, want als de groep de tekst fout leest, vliegt er een krijtje of bordenwisser richting de hoofden. Raak!

Op de aankondiging van deze lezing zou dan wel moeten staan ‘wij zijn niet verantwoordelijk voor pijnlijke plekken door rondvliegende klasvoorwerpen’ of ‘helm verplicht’.

Ja, die lezing zou in een mum van tijd uitverkocht zijn. Nieuw concept geboren, ook voor Stijn Meuris (die in 2018 al met voorwerpen durfde te gooien) is er een toekomst.

Ik wens je een rustige week toe zonder rondvliegende krijtjes.
Tot volgende week vrijdag voor een nieuw schrijfsel!

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

OOK INTERESSANT

(HETZELFDE ... MAAR TOCH ANDERS)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *